Recensie: Mario & Luigi: Bowser's Inside Story (NDS)

Sinds het succesvolle Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars zijn de role-playing games van de besnorde loodgieter opgedeeld in twee series: de Paper Mario- en Mario & Luigi-serie, waarbij Bowser's Inside Story natuurlijk onder het laatste valt. Terwijl het Mushroom Kingdom kampt met opgezwollen Toads dankzij een ziekte, komt de alom gehate Fawful nog meer herrie schoppen. Hij heeft namelijk de controle over Bowser's lichaam, waardoor deze onbewust de gehele inhoud van het koninlijke kasteel inhaleert. Dus de situatie is als volgt: Mario, Luigi en de halve Toad-bevolking bevinden zich in het lichaam van Bowser, terwijl hijzelf gestrand is op een duistere kaap.

Bowser wordt op het bovenste scherm bestuurd om zijn fort terug te heroveren, en op het onderste scherm zijn Mario en Luigi in zijn lichaam op zoek naar prinses Peach. Door deze tweedeling ontstaat er een interessante wisselwerking tussen beide partijen; aan de hand van vermakelijke mini-games kunnen de broeders kwalen in Bowser's lichaam verhelpen en wanneer Bowser een vijand opzuigt, kunnen de loodgieters de partij verder afmaken. Nintendo heeft de juiste balans gevonden tussen de nodige portie hilarische sketches en de onvergetelijke momenten. Het terugkerende gevechtsysteem zal tussen het lineaire avontuur door voor de ervaren speler weinig uitdaging vormen, maar de kraakheldere en soepele graphics gepaard met de smaakvolle soundtrack zullen menig fan doen smelten.

Conclusie: Partners in Time stond in de schaduw van Superstar Saga, maar Bowser's Inside Story heeft voldoende mars in om op gelijke hoogte in het licht geplaatst te worden. Sommigen trekken dezer dagen het kunnen van Nintendo in twijfel, maar met Mario & Luigi: Bowser's Inside Story bewijst het bedrijf zijn oude kunsten nog lang niet verleerd te zijn. ~ 9/10

Verschijnt: 9 oktober '09 | Genre: Role-playing game | Aantal spelers: 1

Recensie: Hikari no 4 Senshi: Final Fantasy Gaiden (NDS)

Naast het onderscheid tussen casual en hardcore gamers, is die laatste groep onder te verdelen in progressieve en conservatieve gamers. Hikari no 4 Senshi: Final Fantasy Gaiden is en gericht aan die laatste groep. Hoofdpersoon Brand viert zijn veertiende verjaardag en wordt door de koning van het dorp Horun opgeroepen om hem officieel tot volwassene te classificeren. Aire, de dochter van de koning, is echter ontvoerd door de Heks van het Noorden en Brand wordt op pad gestuurd haar te redden. Samen met Jusqua en Unita redt hij haar, maar bij terugkomst in het dorp is elke bewoner plotseling versteend. Niet alleen dit flinterdunne verhaaltje, maar ook het hele systeem lijkt afkomstig uit een 8-bit Final Fantasy.

Elke beurt krijgt de speler één AP-punt (vijf als maximum) die de speler kan besparen door niets te doen of gebruiken door aan te vallen, waarbij magie meerdere AP-punten verbruikt. Ondanks de fraaie driedimensionale vormgeving wekt de retrospectieve audiovisuele presentatie nostalgische gevoelens op, die het kritisch-rationaal denken proberen te belemmeren. Maar helaas. De game kampt namelijk met onevenwichtigheid: de vaste party wordt om de haverklap uit elkaar getrokken, waarbij de rolverdeling van Jobs ("Crown"-systeem) nadelig wordt. Elk personage kan vijftien voorwerpen bij zich dragen, waarvan vier stuks uitrusting, en kan deze eventueel opslaan in een kluis. Maar als het desbetreffende personage ineens uit de partij verdwijnt, zijn deze voorwerpen onbereikbaar tot het figuur terugkeert.

Conclusie: Square Enix droeg de ontwikkeling van Hikari no 4 Senshi: Final Fantasy Gaiden over aan Matrix, met als doel de fans van de NES-delen te bevredigen. Daarin is Matrix geslaagd: niet alleen de graphics en muziek zijn nostalgisch, maar ook de slordigheden van de toentertijd onervaren Squaresoft zijn overgenomen. ~ 6/10

Verschijnt: Niet bekend | Genre: Role-playing game | Aantal spelers: 1-4
*vooralsnog enkel in Japan verschenen op 29 oktober '09

Proza: Het dissonante orkest van bladeren

De zwoele avondbries zorgt voor symfonisch geritsel onder de sluimerende maneschijn. De met takjes bezaaide grond begeleidt het orkest van bladeren in een vierdelige maatsoort. Chromatische akkoordwisselingen van ontelbare tonen volgen elkaar op. Een dissonant hoorspel. De regen vindt langzaam zijn weg door de bomen richting de vochtige grond. Natte bladeren dwarrelen speels boven de aarde, tot hun weg onderschept wordt. Zoals een kleine, dartele pup blijven ze hangen aan mijn broek, maar na een volgende windvlaag worden ze doorgestuurd naar de gapende leegte achter me. Het begin van het pad, wat per stap dichterbij het einde komt. Ik kijk niet om, wat achter me ligt is niet meer van belang. Toch voel ik de duisternis achter me groeien. Onzeker versnel ik het tempo en vergroot de passen, maar het volgt me op de hielen. Het orkest gaat door van pianissimo naar mezzo forte, mijn rits door naar de keel.

Opeens slaat mijn onzekerheid om in angst. Enkele minuten geleden dacht ik dat ik me alleen in dit eenzame bos bevond. Een gedachte die me pas na tientallen minuten wist te kalmeren. Maar nu loopt er ineens iets of iemand voor me, waarbij enkel diens schaduw binnen mijn gezichtsveld valt. Ik voel me als een muis voor een val, welke de keuze moet maken tussen sterven van de honger of met geluk het stukje kaas kan toe-eigenen. Zal ik accelereren om te gaan groeten, of afremmen om een mogelijke conflict te voorkomen. Al rennend doorzoek in mijn tas naar een zaklamp, door de gedachte deze te moeten gebruiken begin ik te transpireren. Fortissimo. Ik pak de lamp uit mijn schoudertas en schijn ermee op mijn horloge. Elf over één. Vervolgens richt ik boven de schaduw voor me, maar de duisternis lijkt me in te sluiten. Misschien dat de lichtbundel zo ver niet reikt, denk ik. Ik besluit te mikken op de schaduw, welke zich op ongewijzigde afstand van me verwijderd is. Geen licht.

Dan dringt het tot me door dat ik noch lamp, noch tas bij me heb. Op dat moment barst de stuwdam. Angst overmeesterd me, legt mijn benen aan de ketting welke op diens beurt geketend zit aan de persoonlijkheid. Mijn persoonlijkheid, welteverstaan. Sforzando. Ik struikel, een boomwortel is de dader lijkt het. Of is het angst, dat me triomfantelijk en vernederend staat uit te lachen. Zijn felle schaterlach klinkt schrijnend onder de asgrauwe maan, als een mannelijke cicade die bereid is te paren. Het liefst zou ik weg willen rennen, maar voordat ik in staat ben op te staan, haalt de angst uit naar mijn maag. Met tranen in m’n ogen kruip ik ineen, al liggend breng ik mijn knieën naar m’n verwarde hoofd. Het liefst zou ik sterven, op deze plaats en deze seconde. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet, vertellen mijn hersenen me. Mijn hart, dat inmiddels opgeklommen is tot m’n keel, sluit zich daarbij aan. Begeleid door de dissonante klanken van bladeren, lijkt het schrille gekrijs van angst een ware aria op te leveren. Ik stop vergeefs mijn vingers in m’n oren en sluit vervolgens m’n ogen. Morendo. Pas als de rust teruggekeerd is, zal ik mijn ogen weer openen. Al niente.

Recensie: BioShock (PS3)

Atlantis is lang niet de enige stad die op de bodem van de oceaan rust; enkele mijlen verderop bevindt zich het fictieve Rapture, een dystopische stad gebouwd onder leiding van Andrew Ryan. Dit is tevens het decor voor de avontuurlijke first-person shooter BioShock. Het vliegtuig van hoofdpersoon Jack, wiens gelaat tot en met het einde een mysterie blijft, stort in zee en weer eenmaal boven water zoekt hij het droge op aan de voet van een vuurtoren. Hierin vindt hij een bathysfeer, die hem eerst een korte film over de stad Rapture toont, waarna hij in eigen ogen de pracht van Ryan's meesterwerk mag aanschouwen. Via een radio in de bathysfeer ontmoet de speler Atlas, de gids. Zijn advies: niets van de normen en waarden van het land gelden in Rapture.

Het concept van BioShock is uniek en overtuigend uitgewerkt: Big Daddy's, angstaanjagende kolossen in half 19e eeuwse duikpakken, worden begeleid door Little Sisters, kleine meisjes op zoek naar 'ADAM'. Om deze mutageen te veroveren moet je eerst de agressieve Big Daddy's kielhalen. Hiervoor beschikt Jack over een breed assortiment wapens en plasmids, genetische superkrachten. Een ander sterk punt van BioShock is de sfeer: het is niet alleen ronduit griezelig op bepaalde momenten, het idee dat het verhaal zich afspeelt in de jaren '60 wordt verstrekt door de destijdse jazz-muziek en houten interieurs die overal te horen en te zien zijn. De framerate [in de PS3-versie] laat echter soms wat te wensen over, maar het zal weinig invloeden hebben op de impact van het totaal.

Conclusie: BioShock wordt vaak aangehaald als een game die "speelt met je gevoelens", maar het doet zoveel meer: het pakt je gevoelens in de ene spreekwoordelijke hand en je geweten in de andere, en legt er vervolgens een onoplosbare knoop in die je enkel doet verlangen naar vervolg. ~ 9/10

Verschijnt: 24 augustus '07 | Genre: First-person shooter | Aantal spelers: 1

Recensie: Kirby Super Star Ultra (NDS)

Aan het einde van december '96 kwam Nintendo nog gauw op de proppen met Kirby Super Star voor de Super Nintendo, een titel die schitterde in de rijzende schaduw van de Nintendo 64. Deze 16-bit verzameling van acht games kreeg niet de volle aandacht, dus Nintendo besloot om het dertien jaar later nog eens uit te brengen op de Nintendo DS. Kirby Super Star Ultra, zoals de naam van de remake luidt, heeft een lichte grafische update meegekregen en een nog breder assortiment aan games. Doordat het origineel op een wat ongelukkig moment op de markt verscheen, zal menig gamer wellicht de titel destijds over het hoofd gezien hebben en krijgt nu dus een tweede kans voorgeschoteld.

De games in Kirby Super Star Ultra variëren van een remake van Kirby's Dreamland tot remakes van deze remake, soortgelijke en mini-games. Voor de toevoegingen ten opzichte van het origineel hoeft het niet: een mini-game voor de stylus hier en wat knip-en-plak-werk daar. Hoewel deze extra modi aanzienlijk moeilijker zijn dan het origineel, vliegt de enigszins ervaren gamer zowel letterlijk als figuurlijk door de game heen. Audiovisueel steekt de titel in elkaar zoals een Kirby-titel hoort te zijn; de vrolijkheid straalt er vanaf.

Conclusie: Door het gebrek aan degelijke Kirby-titels op de Nintendo DS is Kirby Super Star Ultra meteen de beste variant voor de DS. Een relatieve bewering, die niet duidelijk maakt dat het een vrij schrale remake betreft. Desalniettemin blijft het een vermakelijke verzameling van korte(re) avonturen. ~ 7/10

Verschijnt: 18 september '09 | Genre: Actie-platform | Aantal spelers: 1-2